پایگاه خبری ربیع/

تمام تصمیم گیری های دنیا وابسته به کرونا شده است، این ویروس بسیار ریز نا پیدا توانسته همه انسانها را بخود مشغول کند! کمتر چیزی سراغ داریم که توانسته باشد اینگونه بشر را وامانده یا واماندگی بشریت را به نمایش گذاشته باشد؟ واقعا کرونا چه به روز دنیا آورده است.

اکنون بیش از ۲۰۸ کشور دنیا از فقیر و غنی گرفتار این “ویروس منحوس” شده اند. ویروسی که هر روز خود را بگونه ای نشان می دهد و شناخت و مقابله را مشکل می نماید.

اگر روزی صحبت از “قرنطینه” به عنوان دوران جنگ جهانی یاد می شد امروزه “قرنطینه” در متن زندگی مردم به ویژه در اروپا قرار دارد و مقررات منع آمد و شد در انگلستان، فرانسه و بسیاری از کشورهای پیشرفته اروپایی برای مقابله با کرونا اعلام شده است که البته موفقیت چندانی در پی نداشته است!

با همه پیشرفت علم هنوز واکسنی برای پیشگیری بدست نیامده و حتی دارویی مطمئن نیز که بتواند برای همگان موثر افتد حاصل نگردیده است. اما حالادر ایران ۲۷ استان در کشور ما در وضعیت قرمز قرار دارند.

آمار مبتلایان در یک شبانه روز به بیش از ۱۰هزارنفر و نزدیک به ۵۰۰نفر جان باخته رسیده است؟ ترس و وحشت جامعه را فرا گرفته است!  این در حالی است که تا کنون بیش از ۱۶۴ شهید سلامت، شامل پزشک، پرستار، ماما، بهیار، مراقب سلامت، کارشناسان پاراکلینیک، نیروهای خدماتی و اداری در راه حفظ جان مردم از دست رفته اند.این ویروس توانسته چند برابر روزانه جنگ تحمیلی خسارت جانی وارد کند؟

آمار ارقام ها از کسانی است که وقتی در گیر می شوند به مراکز رسمی جهت تشخیص سا مداوا مراجعه می کنند ولی آمار واقعی خیلی زیادتر از این خواهد بود چرا که بسیار به محض بروز اثری از آثار خود را قرنطینه شخصی می کنند و در آمارها نیستند.آمار و ارقام بیمار شدن و جان باختن عزیزان و نزدیکان ما خیلی زیاد، نگران کننده و تکان دهنده است؟! واقعیت این است که برای مقابله با ویروس کرونا “ما خودمان” مهم ترین وظیفه را بر عهده داریم: زدن ماسک، شست و شوی دستها با آب و صابون، رعایت فاصله گذاری اجتماعی، پرهیز از سفرهای غیرضروری، میهمانی ها و دورهمی حتی خانوادگی، مراقبت لازم نسبت به تغذیه، ورزش، سلامت خود و اعضای خانواده را باید در همه جا و همه زمان ها مراعات کنیم.هیچکس نباید خود را تافته جدا یافته از دیگران بداند خود را مجزای از جامعه بدند؟ خود را مصون از هرگونه ابتلا بداند؟! و رعایت پروتکلهای بهداشتی را نکند! رعایت پروتکلها یک الزام همگانی و عقلی و منطقی است.اگر بخواهیم از این بلا جان سالم به در ببریم باید همه و همه وارد عمل شویم و خود را همراه دستوراعملهای بهداشتی وزارت بهداشت و درمان کنیم، حالا زمان نشان دادن همدلی و وحدت و همراهی و همگامی است. هر کس باید هم مراقب خودباشد هم مراقب اطرافیان و هم مراقب سایر هموطنان، خود را از دیگران بدانیم و دیگران از خود، مگر نه این است که بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند  چو عضوی به درد آورد روزگار  دگر عضوها را نماند قرار؟ اینجا باید برای اعمال پروتکلهای بهداشتی آرام و قرار نداشته باشیم، خود رعایت کنیم و به دیگران نیز تذکر اقدام و اجرا دهیم. البته «رسانه ها» نقش اساسی در اطلاع رسانی، اخطار دادن، هشداردهی و آموزش دارند که انصافاً بسیاری از رسانه ها در این زمینه همت قابل تقدیری داشته و دارند هر چند مورد کم مهری قرار دارند.اما پس از مردم و رسانه ها، “دولت” و مسئولان مهمترین رکن و محور هستند. بیشترین نقش برعهده دولت قرار دارد. از ناوگان حمل و نقل شهری، مترو، اتوبوس تا هواپیما و قطار، مراکز تجاری و اقتصادی، کسب و کارها و پاساژها، بازارها و … ادارت ، بیمارستان ها و مراکز خدمات عمومی همه و همه محتاج تامین بودجه، امکانات، نظارت، وضع مقررات و قوانین و بالاخره استفاده از قوه مجریه در مرحله آخر است.باید با قاطعیت برنامه داد و پای آن ایستاد تا این بلای خانمان سوز از کشور رخت بر بندد. افزایش محدودیت ها با نظارت و قاطعیت و برخورد با کسانی که نمی خواهند توجه کنند یک ضرورت است؟ دست دست کردن جز اینکه عمق فاجعه را بیشتر و سنگین تر کند نتیجه دیگری نخواهد داشت؟ خیلی باید تاسف خورد که محدودیت ساعات کار برخی کسب و کارها مورد توجه قرار نمی گیرد؟ تاسف بارتر اینکه حالا در این شرایط که درآمدها پایین می آید باز قبوض آب و برق و… همراه با تهدید قطع است و بانکها نیز از یکروز مطالبات خود نمی گذرند؟ اینها مواردی است که دولت و مجلس باید برای آن فکر کنند.تردیدی نیست که اخبار جلسات دولتی ها و بخشهای دیگر که از سیما پخش می شود و رعایت چندانی از فاصله اجتماعی ندارد یا مجریان و برنامه های تلویزیونی که از رعایت چندانی برخوردار نیستند می تواند تاثیر منفی در جامعه بگذارد و عده ای را برای لزوم اجرای پروتکها دچار تردید کند؟ بماند که برخی در بدبینانه ترین حالت پیش بینی کرده اند که آمار تلفات و جان باختن مردم در ایران در ماه های آینده به بیش از چند برابر فعلی افزایش می یابد لذاحل این معضل با خطابه و سخنرانی نمی شود بلکه نیازمند عزمی جزم و برنامه ای مدون و همکاری و همکاری تمامی بدنه نظام و مسئولان آن دارد.آری مرگ نزدیک ما و بسیار قابل لمس شده است.امروز رعایت دستورات بهداشتی معروف و تر آن منکری نابخشودنی است، از خدای بزرگ بخواهیم ما را از تیر رس این ویروس منحوس دور فرماید.