به گزارش پایگاه خبری ربیع، در سال‌های گذشته و اخیر به‌ویژه، ردپای فساد در دستگاه‌ها و جایگاه‌های مختلف دیده و برخی افراد نیز در این رابطه پایشان به محکمه باز شده است. فساد به هر شکلش پوساننده است. آنچه می‌تواند پایه‌های یک نظام حکومتی را بلرزاند و زنگ خطر را برایش به صدا درآورد، فساد است که این فساد برای نظامی با عنوان اسلامی حتی ریز و کمش هم قابل پذیرش و تحمل نیست؛ اما اینکه بگوییم به کلی فساد برچیده شود، شدنی نیست؛ زیرا کار دست انسان‌هاست و هر انسانی امکان دارد به دام شیطان نفس بیفتد و گرفتار یک و حتی انواع فساد شود؛ بنابراین وقتی قرار است مال و ناموس و سایر امور جامعه را به فرد و افرادی بسپارند، باید دست‌کم چنان با ذره‌بین گذشته‌اش را وارسی کنند که هیچ ابهامی نبینند و بعد کار به او سپرده شود؛ اما امان از سیاست‌بازی! وقتی فرد احساس کند رها شده است و هر کاری بکند کسی را با او کاری نیست، یعنی سیستم‌های نظارتی خاصیت خود را از دست بدهند، حال به هر دلیلی، تهدید یا تطمیع یا فشارهای مختلف دیگر و افراد فاسد دستی در کار مردم داشته باشند، وضعیت اقتصادی و اجتماعی روزبه‌روز بدتر خواهد شد و امور به‌درستی سروسامان نخواهد یافت.
امام علی(ع) در نهج‌البلاغه راهکارهای مناسبی برای مبارزه با فساد ارائه فرموده‌اند که می‌تواند برای مبارزه با فساد مفید و مؤثر باشد. بی‌شک در این بین تقویت ارزش‌های دینی در جامعه، افزایش نظارت بر مسئولان، تحمل نقدهای منصفانه توسط مسئولان، اهمیت‌دادن به آزادی رسانه‌ها و مطبوعات برای شفاف‌سازی امور، نقش مهمی در مبارزه با فساد اداری و اقتصادی دارند.
امروز فساد مالی و اداری، عارضه‌ای است که گریبان‌گیر کشور است. رواج فساد اداری و اقتصادی در یک جامعه باعث بی‌اعتمادی به نظام سیاسی، پایمال‌شدن حقوق افراد جامعه، افزایش فقر، کاهش سرمایه‌گذاری، بهره‌مندی نابرابر از فرصت‌ها، تضعیف فرهنگ کار و نوآوری و ایجاد و افزایش بی‌عدالتی می‌شود. از نگاه امیرالمؤمنین علیه‌السلام برخورد قاطعانه با خیانت کارگزاران، یکی از وظایف مهم نظام اسلامی است. در شأن نظام اسلامی نیست که خدای ناکرده برخی کارگزاران طوری زندگی و رفتار کنند که با تضییع حقوق مردم موجب فراهم‌شدن ثروت‌های بادآورده شوند و اشرافیگری جای پا پیدا کند.
حضرت علی(ع) به رفتار و اعمال کارگزاران نظام اسلامی حساسیت ویژه‌ای و به طور کامل بر آنها نظارت داشت تا آنها از صراط مستقیم گمراه نشوند. آن حضرت به اشعث بن قیس، فرماندار آذربایجان، درباره استفاده ناروا از بیت‌المال هشدار می‌دهد و بیت‌المال را مال خدا می‌داند و می‌فرماید: «همانا پست فرمانداری برای تو وسیله آب و نان نیست؛ بلکه امانتی در گردن توست… در دست تو اموالی از ثروت‌های خدای بزرگ و عزیز است و تو خزانه‌دار آنی.»
حضرت در نکوهش یکی از فرمانداران که از بیت‌المال سوء‌استفاده کرده بود، نوشت: «دشمنت بی‌پدر باد! گویا میراث پدر و مادرت را به خانه می‌بری! سبحان‌الله! آیا به معاد ایمان نداری و از حسابرسی دقیق قیامت نمی‌ترسی؟ ای کسی که در نزد ما از خردمندان به شمار می‌آمدی، چگونه نوشیدن و خوردن را بر خود گوارا کردی، در حالی که می‌دانی حرام می‌خوری و حرام می‌نوشی؟… سوگند به خدا اگر حسن و حسین چنان می‌کردند که تو انجام دادی، از من روی خوش نمی‌دیدند و به آرزو نمی‌رسیدند تا آنکه حق را از آنان بازپس‌ستانم و باطلی را که به دستم پدید آمده، نابود سازم.»
برخورد یکسان با مردم و نزدیکان بی‌شک یکی از اصول گرانبها در مکتب امیرمؤمنان است که ایشان برای مبارزه با فساد تمایزی بین نزدیکان و دیگران نمی‌گذاشت. ایشان اصول اسلامی را یکسان و بدون گذشت بر تمام افراد جامعه اجرا می‌کرد. حضرت رفتار با برادرش را که خواهان سهم بیشتری از بیت‌المال شده بود، این‌گونه توضیح می‌دهد: «به خدا سوگند برادرم عقیل را دیدم که به‌شدت تهیدست شده بود و از من درخواست داشت یک من از گندم‌های بیت‌المال را به او ببخشم…. چون به گفته‌های او گوش دادم، پنداشت دین خود را به او واگذار می‌کنم و از راه عادلانه خود دست برمی‌دارم. روزی آهنی را گداخته به جسمش نزدیک کردم؛ چون بیمار از درد فریاد زد… به او گفتم… از حرارت آهنی می‌نالی که انسانی به بازیچه آن را گرم ساخته است، اما مرا به آتش دوزخی می‌خوانی که خدای جبارش با خشم خود آن را گداخته است؟»
این رفتار امیرالمؤمنین(ع) با نزدیکان و کارگزارانی که خود منصوب کرده‌اند، سبب تقویت و اقتدار نظام اسلامی است که باید امروز الگوی ما در کشور باشد؛ اما آیا به آن عمل می‌شود یا فقط داستان‌وار رفتار مولا را می‌گوییم و رد می‌شویم؟
البته نمونه‌هایی دیده شده که دستگاه قضا برای مبارزه با فساد اقدام کرده است؛ هرچند بسیاری با تأخیر بوده که شاید جبران‌ناپذیر باشد؛ زیرا افراد فرصت فساد بیشتری پیدا کرده و چنان جری می‌شوند که هیچ باکی از موضوع ندارند. کاش مسئولان بدون کوچک‌ترین چشم‌پوشی و به محض اطلاع از یک حرکت فسادگونه با جرئت وارد عمل می‌شدند و صداقت و قاطعیت و امانتداری خود را عیان می‌کردند تا مردم با اعتماد بیشتر در میدان باشند! حال باید دید در این مسئله قوای سه‌گانه عزمشان جزم بر برخورد با آلودگی و فساد است یا تعارف و … مانع از نظارت و مبارزه همیشگی می‌شود و آیا مردم را از کم و کیف مبارزه با فساد به‌روز آگاه می‌کنند.؟