به گزارش پایگاه خبری ربیع، صَلَّى اللَّهُ عَلَیْکَ یا رَسولَ الله وَ عَلَى آل بَیْتِکَ الطَّاهِرِینَ
فرارسیدن سالگرد وفات حضرت محمد مصطفی(ص) و شهادت مظلومانه سبط اکبر پیامبر، امام حسن مجتبی(ع)، و شهادت غریبانه هشتمین پیشوای معصوم، حضرت امام علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع)، بر تمامی مسلمانان تسلیت باد.
۲۸ ماه صفر، سالروز رحلت سید انبیا و برترین آفریده خدا محمد مصطفی(ص) است؛ وجود مقدسی که خداوند متعال تمام جهان را به یمن او و عترت پاکش آفرید و نور او اول مخلوق خداوند است؛ پیامبری که خداوند حکیم بارها در قرآن کریم او را ستوده است.
سخن در فضایل و مناقب آن حضرت بسیار است؛ اما آنچه در این مقام باید گفت عظمت مصیبت خاتم‌الانبیا(ص) است تا آنجا که امام باقر(ع) در روایتی چنین می‌فرمایند: «من أصیب بمصیبه فلیذکر مصابه بالنبی (صلی الله علیه و آله) فانه من أعظم المصائب»؛
«هرکس به مصیبتی گرفتار شد، پس باید مصیبت خود را نسبت به پیامبر(ص) به یاد آورد؛ پس همانا که مصیبت پیامبر از بزرگ‌ترین مصیبت‌هاست.» (کافی، ج ۳، ص ۲۲۰)
رسول گرامی و اهل بیت وی، مظهر تام اسمای الهی و آیینه تمام‌نمای صفات جمال و جلال حقّ‌اند. آنان، پیشوایان بشر به سوی فضایل و ارزش‌های متعالی انسانی و الهی‌اند و آشنایی با ابعاد گوناگون شخصیت و زندگی این رهبران الهی، بهترین توشه سالکان راه حقیقت و پاکبازان طریقِ سعادت و کمال است.
زندگی پیامبر اسلام و ائمه هدی علیهم‌السلام، داستان انسان‌های پاک و به کمال‌ رسیده‌ای است که برای هر پوینده‌ای، راهی هموار و مستقیم به سوی حقیقت را نشان می‌دهد و زندگی پرفراز و نشیب و سراسر صلابت و جاودانگی آنان می‌تواند همه ابعاد و شئون مختلف حیات انسان کامل را تأمین کند.
آری، در آستانه سالگرد وفات پیامبری هستیم که بنای ستم و بیدادی را که بر فرزند آدم می‌رفت، برانداخت و نوای خوش قسط و عدل را در جهان طنین‌افکن ساخت؛ بزرگمردی که در پیشگاه انسانیت، سرود توحید سرداد؛ با ظهورش پابرهنگان و آنان که اربابان بیداد به استضعافشان کشانده بودند، گوهر آزادگی و حریت را در آغوش کشیدند. او از جهان رفته است، اما دیری نخواهد پایید که واپسین حجت توحید بر انسان ظهور می‌کند تا مؤمنان آفاق در پرتو خورشید اسلام، شاهد غروب بتان باشند.
در چهاردهمین قرن از ظهور حضرت محمد مصطفی(ص) که جهان بشری پرشور و شرتر از پیش شده، ندای بلند توحید که از گلوی پاک آخرین پیامبر خدا برخاست، هنوز در پهنه کره خاکی طنین‌انداز است و امت او در روز وفاتش پیام وحدت خویش را از مأذنه‌های رفیع و شکوهمند اسلام به گوش جهانیان می‌رسانند.
این روزها همچنین سالروز شهادت سبط اکبر پیامبر، امام حسن مجتبی(ع)، است که در روزهای طوفانی صدر اسلام همچون بازویی پرتوان در کنار پدر بزرگوارشان و نیز در دوران زمامداری کوتاه خود از کیان اسلام و مسلمین دفاع کردند؛ ولی نیرنگ منافقان و دشمنان اسلام که لباس دوستی دین و امارت مسلمین را به دروغ بر تن کرده بودند، از کاسه زهرآگین دشمن خانگی بیرون آمد و دومین شهید امامت به جهان اسلام تقدیم شد.
آن حضرت در طول مدت حیات خویش با ستم‌ها و جفاهای فراوانی مواجه شدند؛ تا آنجا که آن دسته از یارانشان که به مقام امامت الهی آن حضرت و عصمت ایشان، معرفتی نداشتند، با شنیدن خبر صلح ایشان با معاویه به خیمه آن حضرت حمله‌ور شدند، سجاده را از زیر پای ایشان کشیدند و پای مبارکشان را مجروح کردند؛ بی‌آنکه بدانند یا بخواهند بپذیرند که امام معصوم و حجت خدا هر عملی که انجام دهد، براساس دستور الهی است و جای چون و چرا و اعتراض ندارد؛ زیرا اعتراض به حجت معصوم الهی درواقع اعتراض به خداوند حکیمی است که عمل امام(ع) به امر و رضایت او انجام شده است.
سرانجام آن حضرت با زهر مسموم شدند و کار غربت و مظلومیتشان تا بدانجا رسید که بدن مطهرشان در روز تشییع تیرباران شد. صلی الله علیک یا حسن بن علی المجتبی.
همچنین در روزهای غمبار سالگرد شهادت غریبانه و مظلومانه امام علی بن موسی الرضا(ع)، آن امام همام را این‌گونه خطاب قرار می‌دهیم: ای امام غریب، ای قبله‌ آمال مشتاقان خشنودی و رضا، هنگامی که نقش گنبد پرنور تو در پرده‌ی چشمانمان می‌افتد، آمیزه‌ای از احساس تعالی و شکوه در قلب‌هایمان می‌نشیند؛ نقشی که محبت و دوستی تو را پیوسته در رگ‌هایمان به دوردست‌ترین منافذ جسم و جان می‌رساند و حاصل این پیوند چیزی نیست جز فروزان‌ترشدن آتش عشق ولایت تو که به مثابه‌ میراثی پرارج در سینه‌هایمان جاوید شده است. و صلی الله علی علی بن موسی الرضا المرتضی الامام التقی النقی و حجتک علی من فوق الارض و من تحت الثری امروز و پس از ۱۴ قرن ندای توحید بر جهان طنین‌انداز است و می‌توان ادعا داشت ندای محمد مصطفی(ص) جهانی شده و جهانیان را بیش از همیشه تاریخ متوجه خود کرده است و انسان‌های آزاده عالم در انتظار قیام فرزند عدالت‌گسترش هستند تا در رکاب او انسانیت زنده شود و بشر طعم واقعی زندگی الهی را بچشد و زر و زور و تزویر و ظلم و ستم از جهان رخت بربندد و دوستی و صلح و مهر و محبت و عدل حاکم شود.