به گزارش پایگاه خبری ربیع، بدتر اینکه برخی با حساب بیت‌المال افطاری می‌دهند و ریخت‌وپاش می‌کنند که به هیچ‌وجه پسندیده نخواهد بود. هرچند افطاری‌دادن امری پسندیده و از مستحبات ارزشی است، اگر برای نیازمندان سفره‌ای پهن شود، نه برای فخر و سیاسی‌کاری و جلب و جذب هوادار و… . چیزی که هست اینکه افزایش توان اقتصادی و معیشتی مردم یکی از موضوعات مهم به شمار می‌آید. شک نباید کرد که اگر این مؤلفه با مشکل روبه‌رو شود، تأثیر فراوانی بر سایر جنبه‌های مادی و معنوی جامعه خواهد گذاشت.

خداوند در آیات قرآن، یکی از ویژگی‌های جامعه اسلامی را بهره‌مندی از طیبات و برکات می‌داند. اصولا جامعه ایمانی، جامعه‌ای برخوردار از امنیت، آرامش، آسایش و رفاه است که خداوند به عنوان یک مثل و نمونه می‌فرماید: «و خدا شهری را مثل زده است که امن و امان بود و روزی‌اش از هر سو فراوان می‌رسید؛ پس [ساکنانش] نعمت‌های خدا را ناسپاسی کردند و خدا هم به سزای آنچه انجام می‌دادند، طعم گرسنگی و هراس را به آنان چشانید» (نحل: ۱۱۲).

فرهنگ‌سازی و ایجاد تمدن نوین جز بر پایه ساخت‌های اقتصادی که توان اجرای آن‌ها را داشته باشد، امکان‌پذیر نخواهد بود. منظور از این بحث، رفاه کامل مادی جامعه نیست؛ بلکه ایجاد ثبات اقتصادی و جلوگیری از به‌هم‌ریختگی در این حوزه کمک زیادی به پیشبرد اهداف فرهنگی خواهد کرد؛ چنانچه مقام معظم رهبری افزایش توان اقتصادی را هم‌ردیف با جهاد می‌دانند: «امروز عرصه اقتصاد به‌ خاطر سیاست‌های خصمانه آمریکا، یک عرصه کارزار است، یک عرصه جنگ است؛ جنگی از نوع خاص. در این عرصه کارزار، هرکسی بتواند به نفع کشور تلاش کند، جهاد کرده است. امروز هرکسی بتواند به اقتصاد کشور کمک کند، یک حرکت جهادی انجام داده است. این جهاد است؛ البته جهادی است که ابزار خودش را دارد، شیوه‌های مخصوص خود را دارد، باید این جهاد را همه با تدبیر مخصوص خود و سلاح مخصوص خود انجام بدهند» (بیانات مقام معظم رهبری، ۱/۱/ ۱۳۹۴)؛ بنابراین امنیت اقتصادی، بزرگ‌ترین مقوله‌ دینداری و سعادتمندی افراد است و هیچ شخصی نباید از لحاظ اقتصادی در جامعه باری بر دوش دیگران باشد. مسلمان واقعی کسی است که با جدیت و تلاش رفاه خود، خانواده و جامعه خود را فراهم کند.

از نظر دین مقدس اسلام وظایف عمده‌ ملت در قبال اقتصادمندشدن جامعه عبارت است از: کار و تلاش، اشتغال مناسب، افزایش بهره‌وری در کار، برنامه‌ریزی دقیق اقتصادی، آینده‌نگری عمیق، استفاده بزرگ از فرصت‌های کم و اعتمادبه‌نفس و کاستن از توقعات بیش از حد.

وابستگی سیاسی و فرهنگی دولت‌های اسلامی به آمریکا و بی‌توجهی این کشورها به مردم و ملت خود باعث شده است آمریکا نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد و سران کشورهای مسلمان چاره‌ای جز پیروی از آمریکا و تحقیر ملت‌های خود نداشته باشند. هشدار امام(ره) این بود: «من به سران کشورهای خلیج فارس سفارش می‌کنم به خاطر یک عنصر ورشکسته سیاسی، نظامی و اقتصادی بیش از این خود و مردم کشورتان را تحقیر نکنید و با توسل به دامن آمریکا ضعف و ناتوانی خود را برملا نسازید و از گرگ‌ها و درنده‌ها برای شبانی و حفظ منافع خود استمداد نطلبید. ابرقدرت‌ها آن لحظه‌ای که منافعشان اقتضا کند، شما و قدیمی‌ترین وفاداران و دوستان خود را قربانی می‌کنند و پیش آنان دوستی و دشمنی و نوکری و صداقت ارزش و مفهومی ندارد. آنان منافع خود را ملاک قرار داده‌اند و به صراحت و در همه جا از آن سخن می‌گویند. چه خوب است که بعضی سران سرسپرده‌ کشورهای اسلامی به اربابان و خدایان زر و زور و تزویر خود این نکته را جدی گوشزد کنند که این‌قدر از منافع خود در خلیج فارس سخن نگویید». (امام خمینی، ج ۲۰، ۳۲۸-۳۲۹)

تجمل‌گرایی و تشریفات موجب نیازمندی و وابستگی است؛ زیرا زندگی تشریفاتی حد و مرزی ندارد تا با رسیدن به آن نیاز مرتفع شود و از جهت همین نیاز وابستگی پیش می‌آید. وابستگی به افراد یا منابعی که این نیازمندی را بتوانند برطرف کنند، موجب ذلت و خواری برای انسان می‌شود؛ زیرا تأمین‌کنندگان این‌گونه نیازها به شرط تأمین منافع خود و بهره‌بردن از شخص و کشور وابسته اقدام به این کار می‌کنند.

مقام معظم رهبری تجمل‌گرایی را نکوهش می‌کنند و می‌فرمایند: «ضعف‌های ما، خطرهایی است که در سر راه ماست و در این مدت وجود داشته است و باید بعدها جلوی این‌ها را بگیریم. اولین ضعف ما، گرایش به دنیاطلبی بود که گریبان بعضی از ماها را گرفت. بعضی از ما مسئولان دچار دنیاطلبی شدیم، دچار مادی‌گرایی شدیم؛ برای ما ثروت، تجمل، آرایش، تشریفات و اشرافیگری یواش‌یواش از قبح افتاد. وقتی ما این‌جور شدیم، این سرریز می‌شود به مردم. میل به اشرافیگری، میل به تجمل، میل به جمع ثروت و استفاده‌ از ثروت به شکل نامشروع و نامطلوب به طور طبیعی در خیلی از انسان‌ها هست. وقتی ما خودمان را رها کردیم، ول کردیم، دچار شدیم، این سرریز می‌شود به مردم؛ در مردم هم این مسئله پیدا می‌شود» (بیانات مقام معظم رهبری، ۱۵/ ۴/ ۱۳۸۹).

حالا ماه مبارک رمضان است. چه خوب است از این فرصت معنوی طلایی استفاده شود و برای دوری از تجمل و اسراف تمرین کنیم تا بتوانیم در روزهای بعد از این ماه نیز این راه را ادامه دهیم که البته در این اقدام مسئولان باید پیشقدم باشند و به قول قدیمی‌ها لعنت خدا بر شیطان کنند و تجملات و اسراف را از زندگی شخصی و کاری خود بزدایند. آیا می‌شود؟ زیرا وابسته‌شدن به زندگی و تشریفات آن برای همه به‌ویژه دولتمردان خطرناک است؛ حتی اگر وابستگی به اشخاص زراندوز و زورمند هم پیش نیاید، نفس دلبستن به جلوه‌های رنگارنگ زندگی مادی و پیوسته دنبال تجملات بودن انسان را از رسیدن به اهداف عالی بازمی‌دارد و باعث تحقیر شخصیت انسان و درنتیجه ذلت خواهد شد و اگر فرهنگ اسراف و تجمل‌پرستی بر جامعه حاکم شود، انتظار شجاعت، استواری، مقاومت و دشمن‌ستیزی از چنین جامعه‌ای بیهوده خواهد بود. چنانچه تاریخ به‌خوبی به ما می‌گوید از مهم‌ترین دلایل افول تمدن اسلامی، رواج تجمل‌گرایی و اسراف در بین امت اسلامی بوده است. خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرمایند: «ای پیامبر، بگو امت را اگر شما پدران، فرزندان، برادران، زنان، خویشاوندان و اموالی که جمع آورده‌اید و تجارتی که از کسادی آن بیمناکید و منازلی را که به آن دل خوش داشته‌اید، بیش از خدا و رسولش و جهاد در راه او دوست می‌دارید، پس منتظر باشید تا امر خدا برسد و دنیاطلبان بدکار از کار خویش پشتیبان شوند و خداوند بدکاران را به راه بهشت و سعادت هدایت نخواهد کرد» (توبه: ۲۴).