نجمه کریمیان

به گزارش پایگاه خبری ربیع، اول آذر ماه آغاز هفته روشندلان و گرامیداشت صاحبان عصای سفید است. روشندلان انسان‌های خاص خداوند هستند که به ظاهر از نعمت بینایی محروم‌اند ولی در باطن دل و جانشان از نور و روشنایی توام است. دنیای روشندلان رنگ دیگری دارد و با نگاهی دیگر به حقایق این دنیا می‌نگرند و شاید از همه کسانی که از نعمت بینایی بهره مند هستند به خدا نزدیک‌تر باشند. با نگاه دیگر وقتی به این انسان‌های خوش قلب می‌نگریم درمی یابیم اگرچه دچار یک ضعف وجودی هستند اما با همت و تلاش می‌توانند پله‌های ترقی را طی کرده و در عرصه‌های مختلف بر سکوی موفقیت بایستند. و این‌ها همه نشان از اراده فولادی آن‌ها دارد که با رفع موانع و مشکلات بر راه ناهموار زندگی پیروزمندانه گام برمی دارند.

از طرفی اگر از نعمت بینایی محروم‌اند اما چشم لامسه قوی‌ای دارند که از طریق آن می‌توانند به زندگی خود شادابی و طراوت بخشند. عصای سپیدشان نیز نماد استقلال و توانمند بودن است و نشان می‌دهد روشن دل ضعیف نیست و محکم و استوار می‌تواند به خود تکیه کند.

در طول تاریخ بودند روشندلانی که با تلاش توانستند اسم و آوازه‌ای برای خود ایجاد کنند و نامشان در دنیای بشری به یادگار باقی ماند. نام رودکی شاعر کشورمان را شنیده‌ایم او مقام پدر شعر پارسی را با وجود روشندلی بدست آورد و حافظ قرآن بود. رودکی با دل و جان شعر سرود و به دنیا ثابت کرد نابینایی مساوی با شکست نیست بلکه پلی است به سوی آنچه که در اراده شخص نهفته است.

متاسفانه هر ساله در هفته روشندلان وعده و صحبت راجع به جامعه روشندلان گفته می‌شود ولی صد حیف که پس از آن به دست فراموشی سپرده می‌شود. با اینکه در سال‌های اخیر فضا و امکانات شهری نسبت به گذشته شرایط بهتری پیدا کرده اما هنوز روشندلان با چالش‌هایی همراه هستند و حق آن‌ها به عنوان یک شهروند ادا نشده است.

در بسیاری از شهرها امکانات مترو، بوستان، اتوبوس، خیابان و…هنوز در ابتدای راه است و موجب گلایه این قشر از جامعه شده و گوش شنوایی برای شنیدن آن وجود ندارد.

اگر هم از مسئولی سؤال شود عدم اجرایی شدن آن را به گردن بودجه ناکافی و…می‌اندازد.

اشتغال نیز یکی از چالش‌های دیگر جامعه روشندل کشور است و سهم آن‌ها از این موضوع ناچیز است. و در مشاغل دولتی نیز نادیده گرفته می‌شوند. از طرفی در محیط کار به چشم یک انسان ناتوان نگاه می‌شود در صورتی که بسیاری از آن‌ها از یک فرد بینا موفق‌تر هستند.

از سوی دیگر اگر به یک فرد نابینا فرصت داده شود پا به پای یک فرد بینا فعالیت می‌کند. از دید بسیاری از مردم فرد نابینا نیازمند و مستحق ترحم است و این در صورتی است که ترحم تیشه به روح و روان فرد نابینا می زند و او را آزرده خاطر می‌کند.

چه خوب است عینک ترحم و تعصب به این قشر را از چشم برداریم و فرصت و امکانات را در اختیار آن‌ها قرار دهیم تا مشاهده کنیم محرومیت از یک عضو دلیل بر شکست نیست.آنچه که برای روشن دلان مهم است درک شدن و دیده شدن است تا بتوانند زندگی مستقلی برای خود ایجاد کنند.همواره روشن دلان ثابت کرده‌اند که غیر ممکن ممکن می‌شود مهم این است به یک ضعف با دید ناتوانی نگاه نکنیم.

خوب است بیش از گذشته مسئولین و همه کسانی که می‌توانند قدمی برای جامعه روشن دلان بردارند به آن‌ها توجه کنند تا یک زندگی شاد و آسوده که حق آن‌ها است فراهم شود.