به گزارش پایگاه خبری ربیع، گندم از مهم‌ترین غلات جهان است که جزو قوت غالب مردم جهان است. این محصول بیشترین مساحت زیر کشت محصولات غذایی جهان را به خود اختصاص داده‌است. تجارت جهانی گندم به تنهایی از مجموع تمام محصولات کشاورزی دیگر بیشتر است. در سال ۲۰۱۶ تولید جهانی گندم ۷۴۹ میلیون تن بود که باعث شد پس از ذرت این محصول بیشترین غله تولید شده در جهان باشد. تقاضای جهانی این محصول به دلیل وجود پروتئینی به نام گلوتن در آن، که باعث خاصیت چسبندگی خمیر آن شده و ساخت محصولات فرآوری شده را آسان می‌کند، همچنان در حال افزایش است. بازده تولید گندم به ۳ عامل اصلی بستگی دارد: شرایط اقلیمی، ترکیب و نوع خاک و تکنولوژی تولید. از نظر اقلیمی دو نوار جغرافیایی در نیم‌کره شمالی و جنوبی کره زمین که آب و هوای معتدلی دارند بهترین مناطق برای کشت غلات شناخته می‌شوند. کشورهای روسیه، قزاقستان، اکراین، آلمان، فرانسه، آمریکا، کانادا، در نیمکره شمالی و استرالیا، نیوزلاند، هند، برزیل و آرژانتین در نیمکره جنوبی، در این مناطق قرار گرفته‌اند و همانطور که می دانیم همه آنها دارای بالاترین بازده تولید غلات هستند. بازده تولید گندم در اروپای شمالی حدود ۸ الی ۹ تن در هکتار و در قسمت اروپایی روسیه حدود ۶ تن در هکتار می‌باشد. رکورد تولید گندم مربوط به نیوزلند در سال ۲۰۱۷ با ۱۶.۷۹ تن در هکتار است. بازده متوسط تولید گندم در دنیا ۲.۶ تن در هکتار و در ایران ۱.۶ تن در هکتار است. با این مقدمه می‌توان گفت ایران با در نظر گرفتن شرایط اقلیمی از یک طرف و عدم استفاده از تکنولوژی مدرن در تولید، برداشت و نگهداری گندم از طرف دیگر، کشور ما مستعد خودکفایی در گندم نیست. در کشورهای پیشرفته که از تکنولوژی و دانش روز بهره می‌برند، تنها ۲ درصد گندم تولیدی‌شان، دامی است. اما در ایران ۳۴ درصد از گندم تولیدی از لحاظ کیفی، طبق تعاریف استاندارد ملی، بعنوان گندم دامی دسته بندی می‌شود. این بدین معنی است که ۳۴ درصد از گندم تولید داخل کشور مناسب تولید آرد و پخت نان نیست. اگر قرار باشد گندم دامی را به مصرف مردم کشور نرسانیم باید این مقدار را از حجم کلی گندم تولیدی کسر کنیم، یعنی در سال ۱۳۹۶ از ۹ میلیون تن گندم تولیدی، حداکثر ۶ میلیون تن گندم خوراکی بوده است. اما در عمل چون دولت گندم‌های تولید داخل را فقط با کنترل افت مفید و غیر مفید و رطوبت خریداری می‌کند و نه بر اساس میزان پروتئین و گلوتن که مؤلفه‌های اصلی تعیین کیفیت و ارزش گندم هستند، گندم‌های دامی نیز وارد چرخه تولید آرد و نان کشور شده است. بر اساس آمار موجود، مصرف سرانه گندم در ایران ۱۹۴ کیلوگرم گندم در سال است و با احتساب جمعیت ۸۱ میلیونی کشور، ما هر سال نیاز به حدوداً ۱۶ میلیون تن گندم خوراکی داریم. این بدان معنا است که ما باید سالانه ۱۰ میلیون تن گندم خوراکی وارد کنیم. اگرچه گندم کالایی استراتژیک محسوب می‌شود اما در کشور ما حتی با وجود ادعای خودکفایی گندم تولید آن گندمی نیست که مصرف خوراکی داشته باشد. ما برای رسیدن به خودکفایی واقعی در تولید گندم نیاز با دانش روز، ابزار مدرن و همچنین مدیریت صحیح داریم که متاسفانه در حال حاضر هیچکدام را در اختیار نداریم.