پایگاه خبری ربیع، سما زمانی، زهرا نصیری/  در سی و یکمین جشنواره فیلم کودک و نوجوان گروه خبرنگاران ناشنوا و مترجمان حضور بسیار چشمگیری داشتند و به عنوان نیروی فعال شناخته شدند اما متاسفانه با شروع جشنواره سی و دوم فیلم کودکان و نوجونان در استان اصفهان این حضور بسیار کم رنگ‌تر بود و این سؤال به وجود آمد که چرا سهیمه حضور معلولان در این جشنواره به نوعی آب رفت؟

البته این برخلاف صحبت‌های تابش مدیر اجرایی جشنواره در نشست خبری با خبرنگاران اصفهانی بود که پیش از شروع جشنواره قول داد که حضور معلولان در این دوره نیز پررنگ‌تر از گذشته خواهد بود.

شاید مهم‎ترین کمبودهایی که یک معلول در جامعه ما دارد در نظر نگرفتن جایگاه اجتماعی برای این قشر است، از عدم به کار گیری قانون ۳ درصد استخدام‌ها در ادارت دولتی گفته تا نبود بخش خبری و شبکه خاص برای انواع معلولین در صداو سیما.

نبود مکان‌های مناسب برای تردد معلولان و هزاران درد پر غصه که برای معلولان در جامعه وجود دارد و هنوز هیچ متولی خاصی برای کاهش این آلام اقدام موثری را انجام نداه است. فقط تنها در روز جهانی معلولان گزارشاتی از سوی مدیران مرتبط با این موضوع ارائه شده است و دیگر هیچ!

کم توجهی فرهنگ به ناشنوایان

اما شاید قصه پر غصه معلولان زمانی بیشتر نمود پیدا کند که مسئولان از نام این عزیزان برای خود پلکان ترقی و رشد می سازنند و در هر برنامه‌ای از توجه ویژه به این افراد سخن می گویند، به عنوان نمونه در جشنواره سی و دوم کودکان و نوجوانان در استان اصفهان قرار بود که حضور خبرنگاران معلول در اطلاع رسانی از این جشنواره پر رنگ‌تر باشد با توجه به اینکه «باشگاه خبرنگاران معلول» نیز راه اندازی شده است اما با نگاهی به زوایای این جشنواره به خوبی می‌توان دریافت که حضور این افراد فقط در حد اسم بوده است.

به طور قطع در بین معلولان مظلوم‌ترین گروه ناشنوایان هستند که دارای فرهنگ و زبان خاص خودشان هستند.

متاسفانه در جشنواره سی و دوم هم کارگردان‌ها و متولیان برگزاری جشنواره نگاه خاصی به فیلم‌هایی که در ارتباط با ناشنوایان است نداشتند و حتی در فیلم‌هایشان زیر نویسی وجود نداشت که مخاطبان عام با گفتار این افراد آشنا شوند.

مسئله دیگری که در زمینه ناشنوایان به آن توجه داشت این است که اگر کارگردان‌ها برای نقش ناشنوا از افراد ناشنوای واقعی استفاده کنند خیلی بهتر و زیباتر و اثربخش‎تر می‎توانند زندگی عزیزان ناشنوا را به تصویر بکشند، زیرا هیچکس بهتر از خود فرد ناشنوا نمی‌تواند نقش فرد ناشنوا را بازی کند.

متاسفانه در صدا و سیمای ایران نه از شبکه خاص معلولان خبری هست و نه اخبار در سطح گسترده برای این قشر به صورت ویژه بیان می‌شود به همین علت است که معلولان ناشنوا با تلویزیون ایران قهر هستند و به همین علت به فیلم‌های خارجی که دارای زیرنویس هستند روی می‌آورند.

اهمیت زیرنویسی فیلم‌ها در مرحله تولید

به نظر می‌رسد اگر مسئولان تمام فیلم‌هایی که ساخته می‌شوند را در مرحله تولید و تدوین برای آن زیرنویس را اجباری کنند برای کمک و دخیل کردن این قشر در برنامه‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی بسیار خوب خواهد بود زیرا ناشنوایان به‎ راحتی می‌توانند همراه خانواده‌های خود به سینما بروند و در کنار هم از دیدن فیلم لذت ببرند و کاملاً متوجه فیلم شوند.

در حالی که امروزه این روند اصلاً در سینماها حاکم نیست و معلولان ناشنوا باید منتظر بمانند تا برخی فیلم‌ها به صورت زیرنویس شده به سطح فروش خانگی برسد و بعداً برای دیدن از آن استفاده کنند.

هرچند تمام فیلم‌ها زیرنویس نمی‌شوند، گروه زیرنویس و سینمای اشاره بعد از رایزنی‌های بسیار زیاد با تهیه کنندگان فیلم شاید از هر ده تا فیلم برای یک فیلم پاسخ مثبت بدهند.

اما در جشنواره سی و دوم کودکان زمانی که فیلم بیست و سه نفر را با زیرنویس به نمایش گذاشتند، متاسفانه در بدترین زمان (ناهار) پخش شد که خبرنگاران در محل حضور نداشتند و همین مسائل منجر به این مسئله می‌شود که مردم از درک دنیای افراد معلول محروم بمانند.

امیدواریم که در آینده بسیار نزدیک مقوله زیرنویس کردن فیلم‌های ایرانی در کانون توجه مسئولین مربوطه قرار بگیرد و دست اندرکاران ملزم به این موضوع برای رفاه این قشر شوند.