به گزارش پایگاه خبری ربیع، آرام و آهسته، بی‌سروصدا و بی‌هیاهو و ساده است. زندگی در روستا هنوز کم‌دغدغه و بدون تشریفات و دوست‌داشتنی است. در اینجا شادی‌ها را با هم تقسیم می‌کنند و همه در غم یکدیگر شریک‌اند؛ احساس قرابت و فامیلی به‌خوبی در بین اهالی روستا ملموس است. در اینجا به معنای واقعی کلمه «چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار»؛ آدم‌های روستا به هم نزدیک‌ا‌ند و همسایه از حال همسایه خود باخبر است؛ بی‌غل و غش‌اند و اگر در خانه کمبودی داشته باشند، به‌راحتی از همسایه می‌گیرند و به تعبیر خودشان دست به هم می‌دهند. آنجا ازدحام جمعیت در کوچه و خیابان نیست و سروصدای ماشین و بوق‌های آنچنانی به گوش نمی‌رسد. زندگی شهری اما نقطه مقابل روستاست و گذران زمان در شهر خود قصه‌ای متفاوت از روستا دارد. در شهرها گویی پایانی برای سروصدا و هیاهو نیست. صدای خیابان‌ها، ماشین‌ها و دود و آلودگی‌های متفاوت آنقدر آزاردهنده است که نفس‌کشیدن را سخت می‌کند. گاهی به سرت می‌زند همه چیز را رها کنی و به کنجی دنج پناه ببری؛ البته اگر بتوان در شهرها جایی این‌چنین یافت.
زندگی شهری، زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای نیست. آدم‌های شهرنشین هر روز بی‌تفاوت از کنار یکدیگر می‌گذرند. ارتباط‌ها در شهرها جزئی‌اند و زودگذر. آدم‌ها نسبت به هم بی‌تفاوت‌اند و غرق‌شدن در شلوغی و هیاهوی شهرها مرگ صمیمیت‌ها و عاطفه‌هاست. شهر گویی که دنیای بیگانه‌هاست.
آری، روستا، پایگاه و خاستگاه تولید و اشتغال است. روستایی ثروت‌آفرین و عشایر، انسان‌های مولد و زنده‌کننده طبیعت و به تعبیر امام(ره) ذخایر انقلاب‌اند. روستاییان در کشور ما، تولیدکننده مواد اولیه غذا و حافظ فرهنگ و آداب و رسوم، سرگرمی و ورزش‌های سالم محلی، امنیت و آرامش در کشور و… هستند؛ اما متأسفانه نظام برنامه‌ریزی نادرست در کشور، سبب شده است حفظ روستا و اکرام و احترام روستاییان فراموش شود؛ گویا نظام برنامه‌ریزی کشور به این باور نرسیده است که باید برای توسعه کشور به پیشرفت روستاها توجه ویژه شود. اگر نظام برنامه‌ریزی کشور، توسعه ملی را در همه ابعاد به‌ویژه در روستا مورد توجه ویژه قرار می‌داد، آیا امروز به جای واردات بسیاری از محصولات مورد نیاز مردم، روستاییان به عنوان تولیدکننده و چه بسا صادرکننده این محصولات شناخته نمی‌شدند؟
این غصه‌ای است که باید خورد؛ وگرنه ما امروز بسیاری از گرفتاری‌ها را نداشتیم. باید برای جمعیت ۲۸درصدی روستاییان و عشایر کشور برنامه داشت. این جمعیت فعال و پرتلاش‌اند و برای حضور مؤثر آنان در پیشرفت کشور، باید برنامه مدون و ویژه‌ای تدوین کرد تا روستاییان بیش از زمان حاضر برطرف‌کننده نیازهای خود و کشور باشند و حتی روستاییان مهاجری که به شهرها رفته‌اند، عزم روستا کنند.
اکنون که سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و تولید و اشتغال، یکی از مهم‌ترین و حیاتی‌ترین سیاست‌های کشور محسوب می‌شود، لازم است کاملا به روستا توجه شود. چه خوب است با نگاهی به گذشته، برنامه‌ریزان کشور به این باور برسند که راه رفته تاکنون راه مناسب و کاملی برای توسعه روستاها نبوده است؛ بنابراین تغییر در نگرش نظام برنامه‌ریزی کشور برای توسعه روستا، یک ضرورت است.
مطمئن باشیم بی‌توجهی به توسعه روستا منجر به افزایش بیکاری، حاشیه‌نشینی شهری، ناامنی ملی و مشکلات اجتماعی می‌شود و برعکس توجه به توسعه روستا، افزایش تولید و اشتغال، امنیت و ثروت ملی را به دنبال دارد؛ بنابراین توسعه روستایی، یک ضرورت ملی است.
مهاجرت روستاییان به شهر و سپس ایجاد شهرک‌های اقماری در کلان‌شهرها، بحثی مقابل توسعه پایدار است. مهم‌ترین عامل مهاجرت روستاییان را می‌توان اقتصادی دانست. رکودی که روستاها دچار آن شده‌اند و پیشرفت‌های پی‌درپی و رشد بی‌رویه و تجملات شهری نیز از عوامل مؤثر مهاجرت از روستاها به شهر است. واقعیت این است که روستاها از نیمه‌جانی به بی‌جانی رسیده‌اند و دیگر رمقی برایشان باقی نمانده است. ایجاد ساختار ذهنی برای ماندگاری روستاییان در روستاها کار لحظه‌ای نیست. باید مطالعه و برنامه نوشته شود و انسان‌های عالم، ماهر، جهادگر و انقلابی به کار گماشته شوند.
دیگر علت مهاجرت را می‌توان در برخورداری بسیار نابرابر از مواهب توسعه دانست؛ چنانچه مسائلی مانند درآمد، کار، تحصیل، کمبود آب و زمین در ادامه خود را نمایان می‌کنند. مهاجرت روستاییان به شهر یک خسران ملی است که باید به آن اندیشید؛ باید کاری کرد که مهاجرت معکوس صورت گیرد؛ زیرا کشور نیازمند کار و تولید است. اقتصاد زمانی شکوفا می‌شود که روستاهای ما شکوفا شود و روستاییان با انگیزه و نشاط به زندگی خود در روستا ادامه دهند و نیز بتوانند از مواهب توسعه ملی بهره برند. فردا خیلی دیر است؛ از اینکه دیر و زمان پشت سر گذاشته شده و بی‌توجهی‌ها و کم‌توجهی‌ها روستاها را خالی از سکنه کرده است، ناامید نشویم؛ بلکه گفته‌اند ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است. امروز هم اگر سیاست‌های رسیدگی به روستا تغییر کند و توجه لازم صورت گیرد و به داد روستا برسیم، کار درستی است و این به داد کشور رسیدن است.