به گزارش پایگاه خبری ربیع، جوانِ امیدوار، بهتر کار و تلاش و تحقیق می‌کند البته تقویت امید فقط با حرف‌زدن نیست و مسئولان باید با کار و تلاش خود که امروز بحمدالله به آن مشغول هستند، دل جوانان را از امید لبریز کنند.”مقام معظم رهبری ۱۹/۱۰/۱۴۰۰″

راه رسیدن به تعالی و پیشرفت هر کشور خودباور بار آوردن و ایجاد امید در جوانان آن است. این اولین باری نیست که رهبری فرزانه انقلاب بر ایجاد امید در جوانان کشور دارند، ایشان بارها بر این مطلب تاکید داشته اند اما رسانه‌های هایی که با پیشرفت و توسعه ما مخالفند و ما را همچنان وابسته می خواهند در صده رسانه مجازی و غیر مجازی بر طبل ناتوانی و ضرورت وابستگی به دنیای خارج می کوبند و بسیاری از پشرفت های کشور ما را که عمدتا به فکر و دست جوانان رقم خورده است را هرگز به زبان نمی آورند؟! آنها می خواهند جوانان ما احساس خودباختگی داشته باشند تا کشور از سرعت پیشرفت های دنیا عقب بماند و دستش به سوی دیگران دراز باشد! بی شک جوانانی در عرصه اجتماع هستند که از روحیه و امید بالایی برخوردارند. اینها این امید زیاد را وسیله ترقی و پیشرفت خود قرار می دهند و از نظر علمی و شغلی پیشرفت می کنند. در مقابلِ این عده، دسته‌ای هم هستند که همواره روحیه ناامیدی در آنها شعله ور است و همه چیز را سیاه و تیره می بینند. این دسته، علاوه بر این که همواره پیشرفت نمی کنند، بلکه دچار پسرفت دائمی نیز هستند اینها کسانی هستند که تحت تاثیر تبلیغات دروغین دشمنان قرار گرفته اند و از پیشرفت های داخلی اطلاع چندانی ندارند؟ پس همواره دو دسته در جامعه وجود دارند: یک عده کسانی هستند که دنیای پیرامون خود را همواره سبز و روشن می بینند و عده دیگر، همیشه سیاه سیاه. قرآن هم همواره روح امید و امیدواری را در عرصه جامعه می دمد تا آن جامعه، جامعه پویا بشود.

 

لذا (در سوره زمر، آیه ۵۳) خداوند به پیامبر عزیزش می فرماید: بگو به گناهکاران که خدا می گوید: «ای بندگان من که به زیان خویشتن بسی کارها کرده اید، از رحمت خدا نومید مباشید که خدا همه گناهان را می آمرزد و او آمرزنده و مهربان است.»(الحیاه، محمدرضا حکیمی، ج ۱، ص ۷۲۱.) خداوند در این آیه اولاً دستور می دهد که هرگز از رحمت خدا ناامید نشوید و خدا همواره رحمت و خیرش را شامل شما کرده است و در درجه دوم می فرماید که حالا اگر خطا و اشتباهی هم رُخ داد، این دلیل نمی شود که شما ناامید شوید؛ چرا که خداوند یکی از صفاتش آمرزنده و مهربان است. پس ما همواره باید امید و امیدواری و نشاط را در خود و در محیط پیرامون، زنده کنیم.

توکل به خداوند، گرایش به معنویت و اعتماد به نفس را باید به عنوان سه عنصر اصلی و مهم در ایجاد و تقویت امید به آینده دانست و این دو را برای جوانان کشور مورد توجه قرار داد. جوان امیدوار به آینده برای رسیدن به هدف مقدسی که دارد انگیزه بالایی خواهد داشت و با انگیزه‌ای که دارد راه را برای رسیدن به هدف باز می کند. در حدیث پیامبر (ص) آمده است: «کسی به بهشت می رود که امید آن را دارد و کسی از جهنم دور می ماند که از آن بیمناک باشد». از این حدیث، روشن می شود که امید، منشأ عمل است و سرنوشت ساز؛ چون اگر کسی امید به چیزی داشت به آن دست می یابد و زمینه های دستیابی آن هدف را برای خود مهیا می کند. از طرفی‌امید می تواند جوانان را بر سختی ها و مشکلات راهی که برگزیده اند پیروز کند. اگر امید نباشد، دیگر انگیزه‌ای برای صبر و چیره شدن بر دشواری ها نیست. اگر جوان، امید به پیشرفت علمی و حرفه ای خود نداشته باشد، پس از چه راهی می تواند بر سختی های راه غلبه کند؟ پس یکی از آثار و کارکردهای امید، این است که به شخص، توان و نیرو می بخشد تا بر مشکلات چیره شود.

به یقین لازمه امید، عمل کردن و حرکت کردن به سوی آینده است و إلاّ صِرف امید بدون حرکت و پویایی، خوش خیالی است و مطلوب و پسندیده نیست. امید، آن نوع از خوش بینی به آینده است که منشأ پویایی و حرکت به سوی آینده‌ای روشن باشد. این است که رهبری عزیز می فرمایند با عمل جوانان را امیدوار کنید حرف نمی تواند امید ساز باشد!

مسئولان باید در جهت ایجاد اشتغال و فرصت زایی برای به کارگیری توانمندی‌های جوانان با برنامه حرکت کند و همه استعدادها را در جهت پیشرفت کشور به کار بندد. جوان ما نباید دغدغه اشتغال د اشته باشد بلکه باید مطمئن باشد از توانایی او در محل و شغل مناسب استفاده خواهد شد. از طرفی نباید دغدغه تشکیل زندگی داشته باشد که باز مقدمه اش اشتغال و ایجاد فرصت درآمدزایی است و الا تسهیلات ازدواجی که نتواند بعد اقساطش را بپردازد فقط نگرانی به دنبال خواهد داشت پس مسئولان فکر نکنند با افزایش تسهیلات ازدواج کاری کرده اند؟ خیر! این اشتغال است که مشکل گشاست.

فراهم شدن امکان پیشرفت برای همه اقشار و طبقات جامعه و شایسته سالاری در همه سطوح و فراهم بودن امکان رشد استعدادها و ظهور خلاقیت ها و عرضه اندیشه ها و آثار و… برای همه شهروندان، تأثیر بسزایی در افزایش امید دارد. نبودن تبعیض در سطح جامعه و کشور، خود به خود، امید آفرین است. ریشه تفاوت و تبعیض، در کبر و برتری طلبی افراد یا طبقات است. اگر در جامعه تبعیض وجود داشته باشد، آن جامعه از همبستگی و وفاق ملی تهی است و جوانان خود را از هرگونه پیشرفتی در آینده مأیوس می کند.

پس مسئولان اگر بستری را مهیّا کنند که در بهره گیری از امکانات آن، تبعیضی نباشد و همچنین در ایجاد شغل و ازدواج خوب و متناسب با شخص، قدم های مؤثری را بردارد، در ایجاد و افزایش امید در نسل جوان، کمک مؤثّری کرده است.

به امید روزی که همه جوانان کشور، امید به آینده‌ای روشن داشته باشند.