به گزارش پایگاه خبری ربیع، امروزه با ورود گوشی‌های هوشمند تغییرات اساسی در زندگی فرد فرد ما رخ داده است و اینترنت و موبایل به عمق زندگی ما رسوخ کرده‌اند و زندگی افراد به صورت جدایی ناپذیری با گوشی‌های هوشمند گره خورده است.

پیش از این وقتی که کلمه اعتیاد به گوشمان می‌خورد یاد مواد مخدر می‌افتادیم ولی طی چند سال اخیر اعتیاد رنگ دیگری نیز به خود گرفته و در شکل جدید خود را نشان داده  و آن اعتیاد به گوشی‌های هوشمند است.

اعتیاد به گوشی‌های هوشمند که بعضا به طور تخصصی به آن  نوموفوبیا (ترس از بی موبایل بودن) گفته می‌شود، اغلب به دلیل مشکل استفاده بیش از حد به اینترنت و تلفن همراه رخ می‌دهد.

شدت و میزان این اعتیاد کمتر از انواع اعتیادهای دیگر نیست و به صورت فیزیکی و روانی است و شخص معتاد در زمانی که تلفن همراهش در دسترسش نباشد احساس ناخوشایندی پیدا می‌کند ودچار استرس و اختلالات روحی و روانی می‌شود.

آنچه که امروزه موجب اعتیاد به گوشی‌های هوشمند شده استفاده از شبکه‌های مجازی از طریق این گوشی‌ها است چرا که دیگر موبایل مثل گذشته وسیله‌ای برای تماس گرفتن و ارسال پیامک نیست و متاسفانه در کشور ما، افراد بسیاری را تحت تأثیر خود قرار داده است.

طبق نتایج پژوهشی که توسط محققان دانشگاه مک‌گیل کانادا انجام شده است، نشان می‌دهد کاربران ایرانی در رتبه ششم اعتیاد به استفاده از گوشی‌های هوشمند قرار دارند.

افرادی که روزانه بین ۸ تا ۱۰ ساعت یا بیشتر به خصوص زمانی که فرد برای انجام کارهای غیر ضروری از گوشی‌های هوشمند استفاده می‌کند معتاد به گوشی است و جالب است بدانیم خیلی از افراد اطلاعی ندارند که دچار این معضل هستند.

اعتیاد به گوشی‌های هوشمند تاثیرات منفی باورنکردنی را به دنبال دارد که شامل اختلالات در خواب، تاری دید، سر درد، سرگیجه، وسواس فکری، اضطراب، افسردگی، دوری از جمع، خانواده، چاقی، کاهش اعتماد به نفس، پرخاشگری و…. است.

اما یکی از مهم‌ترین تاثیرات منفی این اعتیاد این است توانایی فرد را برای انجام کارهای روزمره می‌گیرد و باعث می‌شود زمان‌های مفید بسیاری را در طول روز از دست دهد و حتی روی شرایط اقتصادی فرد نیز اثر گذار است و فرد زمانی به آن پی می‌برد که موقعیت‌های بسیاری را از دست داده است و فرصتی برای جبران آن ندارد.

همچنین تأثیر دیگری که اهمیت دوچندانی دارد آسیب به کانون خانواده است. افراد به جای وقت گذرانی در بین اعضای خانواده و یا زن و شوهر ساعت‌ها وقت خود را در فضای مجازی سپری می‌کنند و همین امر باعث دعوا، مشاجره می‌شود و حتی بستری را برای جدایی فراهم می‌کند و باعث فروپاشی بنیان خانواده می‌شود که نمونه‌های آن در دادگاه‌های خانواده به وفور دیده می‌شود.

حالا برای اینکه بتوانیم از این بحران که بی تعارف دامن گیر بسیاری از ما شده رهایی پیدا کنیم ،انجام راهکارهایی لازم و ضروری است.

اما آنچه بایستی در نظر بگیریم این است که همانند اعتیاد به مواد مخدر، سیگار و …صبر و حوصله و مراقبت لازم است ولی تفاوت درمان این اعتیاد نسبت به اعتیاد دیگر کنترل مصرف آن است نه ترک دائم. زیرا هیچ گاه نمی‌توانیم گوشی‌های هوشمند را از زندگی روزمره حذف کنیم و این امر نشدنی است.

برای ترک این اعتیاد باید از روش‌های خودیاری و همچنین از طریق مراجعه به مشاوره استفاده کرد.

که مشاوره با صحبت کردن با فرد طرز تفکر او را تغییر می‌دهد.

انتخاب روش بستگی به شدت و میزان آن و همچنین روحیه افراد و وجود زمینه‌های روحی و روانی درونی دارد.

در روش خودیاری باید استراتژی‌های سم‌زدایی دیجیتالی را به کار گرفت که به آسانی باعث می‌شود شما از میزان حضور در فضای مجازی بکاهید، مثل بستن صدای نوتیفیکیشن‌ها، محدود کردن خود به چک کردن هر سی دقیقه یا یک ساعت یک بار موبایل، دور ماندن از موبایل موقع غذا، تفریح، معاشرت با دیگران، تماشای فیلم و …

همچنین سیستم آموزشی کشور نیز یک واحد درسی به عنوان سواد دیجیتال برای دانش آموزان و دانشجویان در نظر بگیرد تا نسبت به تاثیرات منفی اعتیاد به گوشی‌های هوشمند آن‌ها را آگاه کنند.

نجمه کریمیان