به گزارش پایگاه خبری ربیع، قیام مردمی ۱۵خرداد ۱۳۴۲ به رهبری حضرت امام(ره) سبب شد رژیم محدودیت‌های بیشتری برای امام خمینی (قدس سره) و گروه‌های مذهبی اعمال کند. رژیم پس از اعتراض امام(ره) و قیام علیه تصویب لایحه‌ کاپیتولاسیون در ۱۳ آبان ۱۳۴۳، ایشان را ابتدا به ترکیه و سپس به عراق تبعید کرد. در مدتی که امام از وطن دور بودند و در تبعید به سر می‌بردند، با وجود محدودیت‌های مختلف، فریادهای حق‌طلبانه و ظلم‌ستیز خود را علیه رژیم ستمشاهی از طریق سخنرانی، ارسال پیام‌های کتبی و شفاهی به گوش ملت ایران می‌رساندند و بدین وسیله ماهیت مخوف و منحرف رژیم را افشا می‌کردند. ثمره‌ فعالیت‌های مجاهدانه امام(ره)، بصیرت، آگاهی و رشد سیاسی روزافزون همه‌ قشرها اعم از تحصیل‌کرده‌ها روحانیون، بازاری‌ها، شهری‌ها، روستایی‌ها و … بود و ملت ایران رهبری ایشان را پذیرفتند و شعله‌های انقلاب فروزان شد.
رژیم که از کوتاه‌آمدن امام(ره) و سکوت ایشان با جود فشارهای سیاسی، تهدید و… ناامید شده بود، وارد عمل شد و با هماهنگی با رژیم بعثی عراق تصمیم گرفت امام(ره) را از عراق بیرون کنند؛ بنابراین در این زمان ضمن محاصره محل سکونت امام به ایشان پیغام دادند برای مدتی سکوت کنند؛ اما هنگامی که این خواسته به عرض امام (قد س سره) رسید، ایشان که به هیچ عنوان حاضر نبودند حتی برای یک لحظه هم فعالیتشان تحت فشار یا توصیه‌های شخص یا اشخاص یا گروهی به نفع رژیم پهلوی محدود شود، تصمیم به ترک عراق گرفتند و قصد عزیمت به سوریه را کردند؛ اما به علت تیرگی روابط عراق و سوریه، تصمیم گرفتند از طریق کویت عازم سوریه شوند. صبح روز ۱۳ مهر ۱۳۵۷ امام خمینی(ره) با چند تن از نزدیکان و مرحوم حاج سید احمد آقا به طرف کویت حرکت کردند. پس از رسیدن به مرز، با وجود داشتن ویزا مانع ورود ایشان شدند؛ از این رو ساعاتی را در مرز سرگردان ماندند. حدود ساعت ۱۱ شب مأموران مرزی عراق به امام اطلاع دادند بازگشتشان به نجف بلامانع است. اما امام (قدس سره) از بازگشت به نجف خودداری کردند و شب را در بصره گذراندند و تصمیم گرفتند به پاریس بروند. امام(ره) طی پیامی هنگام عزیمت به پاریس درباره دلایل هجرتشان به پاریس چنین فرمودند: «… اکنون که من به ناچار باید ترک جوار مولا امیرالمؤمنین(ع) را کنم و در کشورهای اسلامی دست خود را برای خدمت به شما ملت محروم که مورد هجوم همه‌جانبه اجانب و وابستگان به آنان هستید، باز نمی‌بینم و از ورود به کویت با داشتن اجازه ممانعت نموده‌اند، به سوی فرانسه پرواز می‌کنم. پیش من مکان معینی مطرح نیست. عمل به تکلیف الهی مطرح است. مصالح عالیه‌ اسلام و مسلمین مطرح است. ما و شما، امروز که نهضت اسلامی به مرتبه بسیار حساسی رسیده است، مسئول هستیم. اسلام از ما انتظار دارد. چشم جهانیان امروز به سوی شما ملت غیور دوخته شده. دولت‌های استفاده‌طلب به مطالعه‌ روحیه و مقدار پشتکار ملت ما پرداخته‌اند. شما مردان و زنان تاریخ باید پایداری در راه کوبیدن ستمکاران و دفاع از حق را به جهانیان و نسل‌های آینده ثابت کنید… سربلند باد ملتی که با فداکاری خود قدم در راه پیروزی حق برداشت و سدها و موانع را یکی پس از دیگری شکست. پیروز باد رادمردانی که با خون خود عزت بربادرفته را بازگرفت و عظمت پایمال‌شده به دست سلاطین ستمگر را بازیافت.»
عصر روز ۱۴ مهر ۱۳۵۷ امام و همراهان به بغداد منتقل شدند و شب را در هتل دارالسلام به سر بردند و روز بعد این مهاجر بزرگ زمان با کاروان کوچک همراهش برای خدا، به سوی خدا و در راه خدا هجرتی تاریخی و سرنوشت‌ساز را آغاز کرد و در پاریس مورد استقبال چند تن از مشتاقان قرار گرفتند.
برخلاف تصور رژیم که می‌اندیشید فاصله‌ بین تهران و پاریس باعث بروز محدودیت‌های زیادی در ارتباط بین امام (قدس سره) و طرفدارانشان می‌شود، باعث تسریع در رشد انقلاب شد؛ زیرا پاریس مکانی مناسب برای فعالیت‌های سیاسی بود و بدین سان شهرک نوفل لوشاتو به خبرسازترین نقطه‌ جهان تبدیل و صدای انقلاب از نوفل لوشاتو در جهان طنین‌انداز و رهبری مردم از این نقطه آغاز شد. با ترک نوفل لوشاتو و حضور امام(ره) در ایران، انقلاب اسلامی به پیروزی رسید و معجزه قرن به وقوع پیوست و این هجرت مقدمه پیروزی شد.