به گزارش پایگاه خبری ربیع، چرا قیام امام حسین(ع) را ماندگارترین قیام تاریخ می‌دانیم؟ چرا آثار این قیام و پیامدهای آن غیر قابل مقایسه با سایر قیام‌های تاریخ است؟ چرا این قیام روزبه‌روز شکوفاتر و تأثیرگذارتر می‌شود؟ و هزاران چرایی که به‌سادگی و با کلمات و جملات نمی‌توان پاسخ داد.
اگرچه هزاران کتاب، مقاله و … در طول ۱۴ قرنی که از این واقعه تاریخی می‌گذرد، نوشته و منتشر شده است، هنوز هم عمق آثار این قیام بی‌نظیر قابل مطالعه و پژوهش است.
بی‌‎شک بررسی و تبیین ابعاد مختلف این قیام اصلاح‌طلبانه و آزادی‌خواهانه تأثیر شگرف و قابل ملاحظه‌ای در بیان نکات مبهم و روشنگری قشرهای مختلف مردم، به‌ویژه قشرهای تأثیرگذار جامعه دارد

آری، قیام حضرت امام حسین(ع) که سرآغازی برای بیداری ملت‌های پس از خود و شکل‌گیری قیام‌های خوانخواهانه و آزادی‌طلبانه شد و با اهداف مهمی چون اصلاح امت زمان پیامبر اسلام(ص)، امر به معروف و نهی از منکر و احیای ارزش‌های دینی و اسلامی (انّما خرجت لطلب الاصلاح فی اُمّه جدی، ارید ان آمُرَ بالمعروف و اَنهی عن المنکر و اسیر بسیره جدّی و ابی علیّ بن ابی طالب علیه السلام) صورت گرفت، تنها قیام و حرکتی بود که برای زنده‌کردن اسلام و نابودی کفر انجام شد و به‌خوبی به هدف مدنظر رهبر خود، امام حسین(ع)، رسید. قیام امام حسین(ع) و حادثه کربلا اگرچه در مدت کوتاهی اتفاق افتاد، اما آثار و پیامدهای مهمی را برای اسلام و انسان‌های آزادی‌خواه در طول تاریخ به ارمغان گذاشت. به جرئت و به تحقیق باید گفت این قیام علاوه بر اینکه به احیای دین خدا کمک کرد و موجب رشد و شکوفایی درخت اسلام شد، روح شهادت‌طلبی و شجاعت را در مسلمانان دمید، درس فداکاری و ایثار را به بشر آموخت، دستگاه فاسد اموی و دستگاه‌های مشابهش را در همه زمان‌ها و مکان‌ها با خطرات جدی مواجه ساخت و الگویی برای همه قیام‌ها و نهضت‌های خونین شد که در مدت کوتاهی به سقوط خلافت آل ابوسفیان و در درازمدت به برچیده‌شدن خلافت بنی‌امیه و امثال پهلوی و… منجر شد و در تاریخ برای آزادی انسان‌ها ایفای نقش کرد.
حادثه کربلا در طول تاریخ به یک الگو و سرمشق بزرگ تبدیل شد و شیوه مبارزه با ظلم و فساد را برای آزادگان جهان نشان داد و فرهنگ جهاد و شهادت‌طلبی را برای مسلمانان مبارز به ودیعه نهاد و اکنون پس از ۱۴ قرن از هر زمان دیگر شکوفاتر شده و به شکوفایی مسلمانان انجامیده است.
یکی از پیامدهای مهم این قیام، احیای دین اسلام و آیین پیامبر(ص) است؛ آن هم در زمانی که خلفای فاسد بنی‌امیه (معاویه و یزید) در پی حذف دین اسلام و نام پیامبر(ص) بودند و بدعت‌های فراوانی را در دین رسوخ دادند و با تمام توان وارد عمل شده بودند؛ اما قیام امام حسین(ع) همه نقشه‌های شیطانی آنان را نقش برآب کرد. آن‌ها تصور می‌کردند با شهادت امام حسین(ع) و یارانش و به‌اسارت‌بردن اهل بیت ایشان توانسته‌اند هم دشمن خود را از سر راه بردارند و هم از دیگران زهر چشم بگیرند تا هیچ‌کس بنای مخالفت با حکومت آنان را در سر نپروراند. آنان با قتل‌عام فجیع امام حسین(ع) و یارانش و به‌اسارت‌بردن اهل بیت ایشان و پایکوبی و آذین‌بستن شهرهایی چون کوفه و شام و همچنین برپاکردن مجالس سرور و شادی و بر نیزه‌کردن سرهای نورانی و مطهر شهدای کربلا و دیگر جنایت‌هایی که انجام دادند، موجب تحقیر اهل بیت شدند؛ غافل از اینکه این اعمال درواقع تیر خلاص و شمارش معکوس برای ازبین‌رفتن خلافت بنی‌امیه و دستگاه اموی بود. خون پاک سیدالشهداء(ع) و یارانش باعث بیداری مسلمانان و آبیاری درخت اسلام شد و چهره پلید و فاسد بنی‌امیه را برملا کرد. به صراحت می‌توان گفت با قیام امام حسین(ع) نه‌تنها آیین پیامبر بزرگ اسلام نجات یافت، بلکه از محو اهداف رسالت سایر انبیا نیز جلوگیری به عمل آمد. شاید به همین دلیل است که در زیارت وارث، امام حسین، وارث انبیای بزرگی چون حضرت آدم(ع)، حضرت نوح(ع)، حضرت موسی(ع) و حضرت عیسی(ع) معرفی شده است. امروز کسی نمی‌تواند قیام امام حسین(ع) و آثار و پیامدهای بی نظیرش را منکر شود؛ بلکه همه عقلا و اندیشمندان عالم و آزادگان جهان قیام امام را ماندگارترین قیام می‌دانند؛ زیرا اصل بقای اسلام و شکوفایی و گستردگی آن به برکت آن قیام بزرگ است.