به گزارش پایگاه خبری ربیع، قدرت اگر در دست انسان ناساخته و کم‌ظرفیت قرار گیرد، فسادآور و سقوط‌دهنده است؛ زیرا قدرت وسوسه‌کننده است و انسانی را که نمی‌تواند با نفس مقابله کند و از تقوای لازم برخوردار نیست، به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.
شیرینی مال و منال و قدرت به قدری است که انسان ضعیف‌الایمان را به‌سرعت به خود جذب می‌کند؛ به‌ویژه کسی که بر کرسی قدرت تکیه زده، به فراخور مقام و قدرتی که از آن برخوردار شده است، منابع و اطلاعات و دیگر مؤلفه‌های قدرت و مکنت مادی بیشتری دارد؛ از این جهت، ضریب سقوط او در دام هوا و هوس‌های شیطانی و نفسانی، بیش از دیگران است و خیلی زود ممکن است به انحراف و فساد گرفتار شود. اطلاعاتی که شخص سوار بر اریکه قدرت دارد.دست افراد عادی نیست؛ درواقع این اطلاعات دست خواصی است که بر سر قدرت هستند و خود و اطرافیان او امکان دسترسی به آنها را دارند؛ بنابراین مسئولان باید چنان خداترس باشند که جرئت نکنند از این اطلاعات رانتی استفاده کنند و تازه این را حق خود بدانند، چرا که خدمت می‌کنند!
به گفته حضرت رسول(ص) صلاح و فساد جامعه از رهگذر صلاح و فساد مسئولان و متولیان آن فراهم می‌شود؛ همچنین امیر مؤمنان علیه‌السلام در این زمینه می‌فرمایند: «فَلَیْسَتْ تَصْلُحُ الرَّعِیَّهُ إِّلا بِصَلاَحِ الْوُلاَهِ»؛ «اصلاح جامعه وابسته به اصلاح مدیران و مسئولان است.»
این فساد زمانی تشدید و خطرناک‌تر می‌شود که مسئولان باب فامیل‌بازی و استخدام نزدیکان را بر ضابطه‌مندی و شایسته‌سالاری و آقازاده‌ها، برادرها و… را بر دیگران ترجیح دهند. اینجاست که خانوادگی دسترسی به رانت پیدا می‌کنند و آن موقع چه خواهد شد؟ اگر هم کسی گفت بالای چشمت ابروست، فریاد وا مظلوما بلند می‌شود و سیاسی‌کردن مسئله نیز وجه دیگر خواهد بود. وقتی کار به اینجا کشید که مراکز قدرت خانوادگی (پدر و فرزند و برادر و خواهر و…) یا قدرت در دست یک خانواده سیاسی (حزب خاص) قرار گرفت، می‌توان در حوزه اداری، مفاسد اخلاقی و مالی گوناگونی را تصور کرد؛ بهره‌برداری شخصی از امکانات دولتی (بیت‌المال)، قائل‌شدن «حق» برای «خود» فراتر از حقوق یکسان با دیگران، خود را در حاشیه امن قراردادن و اسراف و تبذیر، نمونه‌هایی از این مفاسد است.
آنچه متأسفانه شاهد آن بوده و هستیم، فزون‌طلبی و رانت‌خواری اطرافیان مسئول و سوءاستفاده‌های دیگر شغلی است که امروزه بدبختانه رو به افزایش است. همگی اینها از کم‌رنگ‌شدن باورهای دینی و کم‌شدن پایبندی چنین افرادی به ارزش‌های دینی حکایت دارد و خود، عاملی دیگر برای نابسامان‌ترشدن اوضاع اقتصادی است و موجب پیدایش بسیاری از تنگناها و مشکلات اقتصادی می‌شود.
جای بسی تأسف است در کشوری که صدها هزار شهید و جانباز و آزاده دارد و انقلابی بزرگ و ۴۰ سال در مقابل زورگویان ایستادگی شده است، اخبار و اطلاعاتی شنیده می‌شود که حکایت از سوءاستفاده‌های برخی از آقازاده‌ها و خویشاوندان و منسوبان به مسئولان دارد که ای کاش در دادگاهی صالح بررسی و اگر واقعیت داشت که قطعا بخشی از آن واقعیتی است که اتفاق افتاده است، با آن مطابق قانون برخورد می‌شد تا مردم طعم شیرین عدالت را بچشند و به آینده این نظام الهی خوشبین‌تر و امیدوارتر شوند؛ کما اینکه در صورت بی‌توجهی و برخوردنکردن به‌موقع مردم سرد و دچار نگرانی خواهند شد و این فساد ریشه‌های حاکمیت نظام را با خطر مواجه می‌کند.
اکنون افکار عمومی در انتظار است ببیند چه اقدامی صورت می‌گیرد تا نتیجه‌اش این باشد که همه را به یک چشم نبینند و بدانند این‌گونه سوء‌استفاده‌کنندگان اندک‌اند؛ اگرچه در رسانه‌های دیجیتال هیاهوی زیادی به راه افتاده باشد.
چه زیباست اگر مسئولان رفتار امیرالمؤمنین را سرلوحه قرار دهند. رفتار عادلانه امام علی(ع) با برادر بزرگ‌تر و ارجمندشان، عقیل، آنگاه که از بیت‌المال به سبب هزینه سنگین زندگی، سهمی بیشتر می‌خواست یا آن بانوی عربی که از حضرت می‌خواست بیشتر از آن بانوی عجم به او از بیت‌المال مسلمین پرداخت شود و نیز عتاب به دخترشان که چرا گردنبند خزانه بیت‌المال را به عاریه گرفته است تا در روز عید به گردن بیاویزد و ده‌ها مورد همانند این. این رفتار باید مسئولان را متنبه و مجاب کرده باشد که سهمی بیش از دیگران به منسوبان خود ندهند؛ بلکه مدیریت‌ها و استخدام‌ها به دور از این مسائل باشد.
اگر این نمونه‌ها چراغ راه باشد، آن شرایط برداشته می‌شود،کسی به حقوق عامه دست‌درازی نمی‌کند، پرونده رانت بسته می‌شود، آقازادگی و ژن خوب و… بی‌معنا خواهد شد و قدرت محل سقوط نخواهد بود.
قدرتمندان بدانند امروز چیزی در خفا نمی‌ماند. اسناد رفتاری آنها به لحظه در اختیار مردم است و همه از اقدامات به‌سرعت آگاه می‌شوند. درواقع جهاد مسئولان این است که بتوانند منسوبان خود را متقاعد و توجیه کنند که به دنبال رانت نباشند؛ بلکه مثل بقیه مردم زحمت بکشند و از دسترنج خود به حلال و درست بهره برند که این لذتش گوارا و ارزشمند است و آنها را عزیز می‌کند؛ اما ژن خوب و آقازادگی و… ارزشی ندارد.
بی‌شک یکی از علل مهم نابودی و سقوط سلسله‌های مختلف، سوءاستفاده‌های شخصی و تضییع حقوق مسلّم عامه با دخالت فرزندان مسئولان بوده است؛ بنابراین حیف است تمام داشته‌های حیثیتی پدر یا مادر که با مرارت و صرف عمر حاصل شده است با بی‌مبالاتی و زیاده‌خواهی فرزند و برادر و خواهر و پسرخاله و… بر باد برود و این عزیزکرده‌ها مصداق و شاهد مثال مردم قرار بگیرند.
ای کاش مسئولان در آغاز کار لیست اموال خود و اعضای خانواده را اعلام می‌کردند و در پایان نیز بررسی و رسیدگی می‌شد تا پاک‌دست و چسبنده‌دست از هم تمیز داده شوند و با هرکدام مطابق عملکردشان برخورد شود.